anitaschrijft.nl

De ochtend na de sleuteloverdracht pakte ik een rokje uit de kast en mijn vriend een pak. Niet echt kleding om in te schilderen. Dus dat deden we ook maar niet die dag.

In de Schouwburg werden we naar onze plek geleid en langzaam druppelden mijn ooms en tantes binnen. Ik kon mijn ogen niet van de deur af houden. Wanneer kwamen ze nu?

En toen stonden ze opeens aan onze tafel. Gelukkig hield mijn vader mijn moeder vast toen ze haar broers, andere familieleden en mede-vrijwilligers zag. Want toen realiseerde ze zich pas dat ze hier niet als introducé van mijn vader was. Mijn moeder ging een Koninklijke onderscheiding krijgen!

Vorig jaar heb ik een heleboel mensen benaderd voor ondersteuningsbrieven, omdat anderen haar vrijwilligerswerk natuurlijk het beste kunnen beschrijven. Ze doet langer vrijwilligerswerk dan dat ik besta 🙂 Samen met mijn vader speurde ik naar alle juiste jaartallen op de dagen dat mijn moeder bezig was met haar huidige vrijwilligerswerk en wij dus ruim baan hadden.

Na het indienen was het, net als toen bij mijn vader, maandenlang wachten. We hebben zelfs de overdracht van ons huis een dag vervroegd voor geval het zou lukken. En het lukte!

Na een toespraak van de burgemeester kreeg ze de versierselen opgespeld die horen bij een lidmaatschap van de Orde van Oranje-Nassau. Mama, ik ben trots op jou!

Soms gebeuren er zoveel mooie dingen dat het niet in een blog te vatten is. Maar als die mooie dingen er ook voor zorgen dat er geen tijd is om erover te schrijven, dan wordt het een beetje stil. Ik schrijf dan ook een paar losse blogs komende tijd, om alles de woorden te geven die ze verdienen.

Ook al is een huis een thuis, het wordt wel een beetje krap als je met zijn tweeën op een klein oppervlak woont én veel boeken hebt. Dus werd het tijd om te zoeken naar een nieuw thuis.

Meer ruimte voor onze boeken dus. Uiteraard wilden we weer een tuin! En een badkamer met een raampje. Ja, iedereen heeft zo zijn woonwensen 🙂 We hebben rondgekeken in een aantal wijken en ingeschat of we ons ergens prettig zouden voelen.

Ons nieuwe huis voelde meteen goed, ook al moest er best veel aan gebeuren. Toch zorgt het klussen ervoor dat het elke dag meer eigen wordt. Veel dank aan onze familie en vrienden voor het helpen hierbij en driedubbele dank aan onze ouders die echt bergen werk hebben verzet!

Inmiddels is het grote genieten begonnen. Want ruimte hebben we niet alleen binnen, maar ook buiten! De compleet betegelde tuin ongemoeid laten was natuurlijk geen optie. De eerste tegel verdween al snel toen ik een rozenstruik van mijn nichtje kreeg. Nu is er een moes- en kruidentuingedeelte aan de ene kant en een sierplantengedeelte aan de andere kant. De munt heeft zelfs een eigen vak gekregen!

We hebben ook een huismerel, te herkennen aan een uitstekende veer onder zijn vleugel. Die kwam zelfs al langs toen er nog niets te beleven was in onze tuin, heel leuk. Hij is absoluut niet bang en zingt prachtig. Ik heb zelfs meegemaakt dat er een ekster naast hem op de schutting kwam zitten die hem stilletjes aan zat te kijken. Je zag de ekster denken “uitslover”. Van mij mag hij. Onze merel is immers een van de redenen dat ook ons nieuwe huis heel snel als thuis voelde!

Vandaag woon ik precies tien jaar in dit huis. Het huis zat vol met bloemetjesbehang toen ik het voor het eerst zag, dus voor de verhuizing is er flink geklust. Het bijzondere was dat ik me hier vanaf dag één thuis voelde, een goed teken.

Enkele jaren eerder verhuisde mijn oma naar een verzorgingshuis. Veel van haar huishoudelijke spullen werden daardoor overbodig en ik was veruit het oudste kleinkind. Met dank aan de ruime zolder en schuur van mijn ouders, konden diverse dingen een paar jaar worden opgeslagen. Ik gebruik nog steeds haar wasmachine, bestekset, ontbijtbordjes en Tupperware. Veel Tupperware. Waarbij ik vorige week ontdekte dat je een Tupperware beslagkom niet per ongeluk op de warme plaat van het keramisch fornuis moet laten staan…

Dat keramische fornuis was ook wat tien jaar geleden. In mijn wijk hebben we stadsverwarming en dus geen gasaansluiting. Het werd dus keramisch koken, waarbij ik verhalen hoorde dat de eerste bewoners van de wijk zelfs een kookcursus hadden gekregen. Ook ik had tot die tijd altijd op gas gekookt, dus ik hield er rekening mee dat de eerste weken alles zou aanbranden. Dat gebeurde gelukkig niet en ik zou nu echt weer moeten wennen aan een gasfornuis.

Veel meegemaakt in en met dit huis. Alle seizoenen langs zien komen. En dat is misschien nog wel het leukste aan dit huis: het heeft een tuin! Hoe koud het ook is, de hyacinten komen nu al weer langzaam naar boven en je weet dat over een paar maanden de bijen weer genieten van de lavendel.

Eén plantje is er vorig jaar bijgekomen: een muntplant. Ook nu ik niet meer alleen woon is de tuin nog steeds grotendeels mijn tijdsbesteding, behalve de munt. Mijn vriend geeft hem in de zomermaanden trouw water, zorgt voor schaduw als het te warm wordt en maakt er natuurlijk de lekkerste thee van.

Dank je wel huis, voor al tien jaar mijn thuis zijn. En nu ons thuis zijn.

Als ik terugdenk aan de decembermaand dan denk ik aan lichtpuntjes.

Letterlijke lichtpuntjes bijvoorbeeld, in de vorm van de kaarsjes die eindelijk aangingen. Ik ben niet zo’n kaarsjes-mens, maar mijn vriend gelukkig wel. Het is niet dat ik het niet mooi vind, maar ik vergeet het eigenlijk altijd… Wat ik wel onthoud is van wie ik elke kaars heb gekregen, dus als ze branden, dan branden ze met aandacht. Zo kreeg ik het kaarsje op de foto in Valencia bij het afscheid van mijn internationale vrijwilligerswerk.

Het ontbreken van licht maakte ik in december mee in een Intercity. We reden gewoon door, alleen wel in het pikkedonker. Ik had verwacht dat iedereen met zijn smartphone ging spelen, maar nee. De smartphones werden wel tevoorschijn gehaald, om het licht daarvan te gebruiken om verder te kunnen lezen in boek of krant! Daar werd ik wel blij van, dat mensen me zo kunnen verrassen.

Ook bezocht ik in december het Amsterdam Light Festival. Met een groep van de fotoclub gingen we op pad met camera’s en statieven onder leiding van clublid Ed. Lopend uiteraard. Ik heb vele positieve verhalen gehoord over de vaartochten, alleen is dat niet heel handig met lange sluitertijden 🙂 Mooie objecten gezien en soms kreeg ik een beetje een Oerol-gevoel, bijvoorbeeld bij de projecties op bomen. Ook leuk was dat de Hortus Botanicus vrij toegankelijk was. De ginkgo biloba ziet er bij kunstlicht nog indrukwekkender uit!

Het grootste lichtpuntje van heel 2014 was toch wel gisteravond. Het feit dat ik de jaarwisseling kon vieren met mijn beide ouders maakte me even stil. En heel dankbaar.

Ik wens jullie heel veel lichtpuntjes voor dit nieuwe jaar!

Vandaag is de laatste dag van de meteorologische zomer. Ik merk dat ik elk jaar meer geniet van de mooie dagen en gewoon leuke dingen binnen doe als het weer wat minder is. En het viel eigenlijk nog best mee hoe vaak ik in de regen naar mijn werk ben gefietst. Al verheug ik me wel op een mooie nazomer!

Een van de dingen die ik afgelopen zomer in mijn vrije tijd heb gedaan bracht me wel in vakantiesfeer. Want op vakantie iets leuks bedenken, maar er vervolgens thuis niet aan toe komen, is voor velen herkenbaar denk ik. Zo hing er tijdens een eerdere vakantie in Bretagne een leuke mobile op het terras, gemaakt van schelpen en stukjes wrakhout. Tijdens zo’n vakantie is het niet moeilijk om genoeg mooie schelpen te verzamelen, maar thuis dreigt het dan toch een “ooit-wordt-nooit-project” te worden…

Tot deze zomer dus. Met de oude handboor van mijn opa maakte ik gaatjes in het hout. Voor de schelpen moest ik met een grote spijker en een hamer aan de slag. Het was leuk om te merken dat je op een gegeven moment kunt voorspellen of het een schelp met het bedoelde gaatje wordt, of een schelp in twee delen, of een schelp waar niet eens een krasje in te krijgen is. Gelukkig was de verhouding ongeveer 50-25-25, dus er bleven genoeg schelpen over om mee aan de slag te gaan. In het zonnetje heb ik lekker zitten knopen en nu hangt hij in mijn tuin te pronken. Naast mijn fonteintje heb ik er dus nog een blijmaker bij in de tuin!