“Anita schrijft over alles wat haar blij maakt.” Ik citeer mijn eigen tekst van deze website. En dan word je in de eerste week van het nieuwe jaar opeens gebeld dat je vader op dat moment wordt gereanimeerd.
Ik zal vast niet de enige vrouw zijn die zich wel eens heeft proberen voor te stellen wat er met je gebeurt op zo’n moment. Ik weet nu dat dat geen zin had. Er komt een overlevingsmechanisme op gang die je niet kunt voorspellen. Het enige wat je als “voorbereiding” op zulk onheil kunt doen is zorgen dat je altijd goed bent uitgerust, want als het gebeurt dan is de kans groot dat je je nachtrust voorlopig vaarwel kunt zeggen.
Ik had een kwartier de tijd voordat de buren van mijn ouders bij mij zouden zijn om me naar het AMC te brengen. Ik was zó helder. Ik heb gezorgd voor voldoende glutenvrij eten (op dat tijdstip vast niet verkrijgbaar in het AMC), voor de lader van mijn mobiel (want ik had natuurlijk geen idee hoe lang we daar zouden zijn) en ik heb aan beide kanten van de familie een oom of tante gebeld met het verzoek om het slechte nieuws aan de overige familie over te brengen.
In het ziekenhuis zag ik mijn moeder weer. En toen begon het wachten en formulieren invullen en weer wachten en opspringen bij elke verpleegkundige of arts die wat meer nieuws had. Toen mijn vader na alle onderzoeken veilig op de Intensive Care lag mochten we hem eindelijk zien. Best spannend, zoveel slangetjes en piepjes. Maar zijn borstkas ging rustig op en neer en dat was het belangrijkste.
24 uur lang is hij in slaap gehouden. Niemand kon ons vertellen of hij ooit nog wakker zou worden. Maar dat deed hij en elke dag ging het weer wat beter. En wat voelde ik een dankbaarheid! Naar mijn vader, die blijkbaar vond dat zijn tijd hier op aarde er nog niet op zat. Naar mijn moeder, die samen met een buurman de eerste reanimatie heeft gedaan. Naar de hulpdiensten, die “als elke seconde telt” echt waar hebben gemaakt. En naar alle artsen en verpleegkundigen van het AMC, die zo goed waren voor mijn vader én voor ons.
Ook wel bijzonder om te merken dat ik helemaal geen negatieve gevoelens kreeg als ik in die weken een ambulance hoorde. Ik dacht alleen maar “ja, red nog maar een leven!”.
Tijdens die ziekenhuisperiode heb ik veel geschreven. Alleen niet hier, daar was het nog te vroeg voor. Wel in een IC-dagboek. Tweederde van alle IC-patiënten blijkt zich namelijk na afloop niets te kunnen herinneren van de periode op de Intensive Care. Daarom raden ze naasten aan om bij te houden wat er allemaal gebeurt, zodat dit later gelezen kan worden en daarmee die periode gereconstrueerd kan worden.
Na twee weken ziekenhuis heeft mijn vader een ICD gekregen, een inwendig apparaatje dat een schok afgeeft mocht het nog een keer gebeuren. Geweldig dat dat tegenwoordig kan. Hij is klaar voor de rest van zijn leven. Welkom papa 2.0!
Heel mooi Anita! Chapeau!!!
Dank je wel Trudy!
En je mag niet vergeten om ook trots te zijn op jezelf! Je hebt ons geweldig op de hoogte gehouden en bent je ouders tot een fantastische steun geweest.
Dank je wel lieve tante! Ja, ik ben ook dankbaar voor mijn eigen kracht.
geweldig mooi verslag. blij dat het allemaal goed afloopt.
Dank jullie wel!
Hoi Anita,
Je hebt een spannende tijd achter de rug. Ik heb dit meegemaakt met mijn echtgenoot, die 4 jaar geleden een hartstilstand kreeg en door efficiënt optreden van omstanders een tweede kans heeft gekregen. Heel herkenbaar zijn de angsten, maar zeer zeker ook de overlevingsmode waarin je dan komt. Dat is zo bijzonder. Ik herinner me wel dat er na de crisis een zeer emotionele periode volgde en dat is goed geweest. Blijkbaar overheerste de adrealine maar de kwestbaarheid haalt je later weer in.
Ik wens jou, je papa en je familie veel geluk en gezondheid. Genieten van kleine dingen gaat vanaf nu veel beter, van elke zonnestraal, maar ook van elke regendrup. Pak het leven beet en ga!
Dank je wel dat je dit wilde delen Odette!
Anita, je hebt het fantastisch gedaan.
Ik ben blij dat je me zo goed op de hoogte van de situatie hebt gehouden en volgens mij ben je sterker dan je zelf denkt. Je bent zowel je vader als je moeder tot steun geweest! Dat is wat ze nodig hadden en dat heb jij voor
elkaar gebracht! Super! Men kan op jou rekenen als het nodig is!
Liefs, Margôt
Lief! Dank je wel Margôt.
meis toch! even stil ervan.. maar wat fijn dat het zo goed afgelopen is! ^^
Hi Anita,
Mooi geschreven! Heel veel sterkte
Neem de tijd, bij het verwerken van deze ingrijpende gebeurtenis!
Veel liefs ook voor je ouders
Dank je wel Joke!