Vanaf Schokland terug in de tijd

Als ik een tijdje minder schrijf is dat niet omdat ik niet geniet van mooie dingen, alleen dat ik niet vaak genoeg achter de computer zit om ze op te schrijven. Omdat ik toch graag weer wilde schrijven is deze blog zelfs handgeschreven in een tent, terwijl ik luister naar de diversiteit aan ochtendgeluiden. De rugstreeppadden zijn na een drukke avond en nacht weer stil, nu hoor ik heel veel verschillende vogels. Ik schrijf in een oud schrift van het Wereld Natuur Fonds, best toepasselijk. Net als vorig jaar geniet ik van een weekend op Schokland, het voormalig eiland in de Noordoostpolder. Lekker wandelen, veel lezen en nu dus even schrijven.

Precies een maand geleden zag mijn dag er heel anders uit, maar niet minder leuk. Mijn ouders waren namelijk uitgenodigd voor een presentatie in de schouwburg over hun vrijwilligerswerk. Dat zij de enige twee waren die met die smoes gelokt waren wist mijn moeder wel, maar mijn vader niet… Pas toen hij zijn vader en broer zag zitten begon langzaam door te dringen dat hij daar misschien voor een andere reden was. Toen op het scherm “Lintjesregen 2014” verscheen kon de aanleiding echt niet meer missen. Ik had maar elf mensen mogen uitnodigen en ik was heel blij dat mijn 92-jarige opa daar een van kon zijn.

Die ochtend vertelde de burgemeester over al mijn vaders vrijwilligerswerk van de afgelopen decennia. En dat het Zijne Majesteit de Koning heeft behaagd mijn vader te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Voor mij voelde deze Koninklijke onderscheiding ook als een bijzonder moment. Ik heb vorig jaar met liefde geholpen de vele pagina’s van de aanvraag in te vullen. Toen begon het maandenlange wachten. Tot ik opeens in het AMC wachtte op heel ander nieuws over mijn vader. “Straks verdient hij wel een lintje, maar is hij er niet meer”, ging er begin januari door mijn hoofd. Het feestje dat wij 25 april konden vieren was dus extra bijzonder!