Ik geef toe, jeugdsentiment is mij niet vreemd. Maar als het om Annie M.G. Schmidt gaat hoef ik me daar niet voor te schamen, toch? Wiplala was favoriet! Vorige week belde ik mijn moeder om te vragen of ze mee ging naar de verfilming van Wiplala. Gelukkig is jeugdsentiment ook haar niet vreemd.
Een hele korte samenvatting, omdat ik van mijn collega’s begreep dat lang niet iedereen Wiplala heeft gelezen vroeger. Wiplala is een klein wezentje – maar geen kabouter! – dat kan tinkelen, een soort van toveren. Hij kan alleen beter heen-tinkelen dan terug-tinkelen… Dat levert heel wat problemen en avonturen op als hij bij de familie Blom in Amsterdam belandt. Voor meer informatie: lees het boek, want het verhaalverloop op Wikipedia is echt minder leuk dan hoe Annie het verwoordde!
Nu is het altijd spannend hoe ze een boek uit 1957 moderniseren. Ja, ze houden nu van sushi en de kleren van Wiplala worden gewassen in de blender. Maar de kinderen heten nog steeds Nella Della en Johannes. Gelukkig, anders bleef er weinig jeugdsentiment over natuurlijk.
Het leukste was toen ze bij Atlas terecht kwamen die tot leven getinkeld werd door Wiplala. Ik kan me nog herinneren dat ik met mijn moeder in Amsterdam was nadat ik het boek had gelezen, zo’n 25 jaar geleden. Ze nam me mee naar de achterkant van het Paleis op de Dam om Atlas in het echt te zien.
Trouwens, een compliment voor de filmmakers voor het kleine detail in de film toen de hoofdrolspelers naar Atlas vlogen. Een shot waarbij je het beeld links zag: Annie M.G. Schmidt die voor het ronde raam zat bij Madame Tussauds. Zo was ze er toch bij.