Op deze dag, midden oktober, zit ik op de houten pier aan het Weerwater. Een schrijfopdracht van The Write Way heeft me hier heen gevoerd. Mijn handen zijn het er wat minder mee eens, zo opeens de kou in. Maar het uitzicht is mooi en de golfjes die tegen de pier klotsen maken het een rustgevend geheel. Ik heb de Schouwburg de rug toegekeerd en kijk richting het mooie Lumièrepark.
Tientallen meerkoetjes proberen eten op te duiken, allemaal op hun eigen plekje. Als er een te dicht bij komt wordt hij zonder pardon weggejaagd. Wat een energie moet het ze kosten om zo netjes op één plek te blijven dobberen. Er staat een aardige wind, wat wel een mooi schouwspel oplevert als je je focust op de golven. Ik probeer er blauw in te ontdekken, maar ik zie alleen heel veel verschillende tinten grijs. Een doorlopende verandering van lichtinvallen. Het lijken roggen die me steeds opnieuw gedag komen zeggen. Steeds een stukje boven het wateroppervlak uit.
Bij een wat hogere temperatuur zou ik er uren naar kunnen kijken. Vandaag houd ik het bij dit halve uur en neem ik de beelden en geluiden in gedachten met me mee.
Mooi Anita, dank je wel!
Hoi Anita!
Dat heb je mooi beschreven, ik was direct terug in Kos, waar wij ook op een vlonder naar die prachtige blauwe zee hebben zitten kijken. Heb jij dat ook met het verschil bij ochtend- en middaglicht? Een plek kan er bij een later licht soms zo anders uitzien, dat ik er soms wel eens twijfel of het wel dezelfde plek is.
Liefs!
Hoi
Harstikke goed stukje. Vooral de zogenaamde roggen!
Tot vrijdag
Groetjes
Mieke Niemans
Dank jullie wel allemaal!
En Mieke, ik ben benieuwd naar jouw stukje!